పచ్చగా కళ కళ లాడుతూ ఉగే కొమ్మలని చూసి మురిసి పోతాను..
మొగ్గలోంచి తొంగి చూసే పువ్వుని చూసి ఆశ్చర్య పడతాను ..
నిటారుగా నిలచిన వృక్షాల గంభీర్యానికి బిత్తర పోతాను..
కిల కిలా ఎగిరే పక్షుల స్వేచ్చకి ఈర్ష పడతాను.
ఆకాశంలో తేలే మబ్బులని చూసి అబ్బుర పడతాను..
నింగి నించి రాలే చినుకులని చూసి చిందులేస్తాను..
గడ్డి పరకలపై వాలిన మంచుబిందువులని చూసి ముచ్చట పడతాను..
కార్తీకపు చలిలో నెచ్చెలి వెచ్చదనం వెతుక్కుంటాను..
రాలుతున్న ఆకుల్లో విశ్వ రహస్యాన్ని ఆలోచిస్తాను..
వేసవి ఉదయాల్లో కోయిల రాగాలు ఆలకిస్తాను..
తొలికరి జల్లులో పుడమినై పులకరిస్తాను..
ప్రతి రోజు ప్రకృతికాంత వొడిలో పరవశిస్తాను.
విశ్వ సౌందర్యదీపపు వెలుగులో శలభాన్నై ప్రతిక్షణం మరణిస్తాను.
చిన్నప్పుడు క్లాసు లోకి ఎవరైనా కొత్తవాళ్ళు
వచ్చినా, ఇంటి పక్కన కొత్తవాళ్ళు చేరినా. వాళ్ళతో స్నేహం చేయాలనే ఉబలాటం
ఉండేది. ఇద్దరికీ కుదిరిందంటే ఆటలు పాటలు కలిసి ఆడటం , జేబులో చిల్లర
ఉంటే ఏదన్న కొనుక్కొని సగం సగం తినటం ... పరీక్షల్లో చూపించుకోవటం..నోట్స్
రాయటం లో సహాయం చేసుకోవటం లాంటివి ఉండేవి. కాని ఇప్పుడు ...పెద్దయ్యాక,
రోజు వారి ఎంతమంది పరిచయం అయినా...మనకి పనికోచ్చేవాళ్ళనే స్నేహితులుగా
చేసుకుందాం అని ఆలోచిస్తాం తప్ప ..నచ్చిన వ్యక్తులతో గడపటం బహు తక్కువ.
" friendship is the joy of life. "
భోరున వర్షం కురుస్తూనే ఉంది. స్ట్రీట్ lite
నిలువెల్లా తడిసిపోయింది. అయినా ఇది నాకో లెక్కా అని కాంతిని వెదజల్లుతూనే
ఉంది.కాంతి సరిపడినంత లేకపోవటంతో చెట్ల ఆకులు నలుపులో కనబడుతున్నాయి.
చినుకు పడ్డ ప్రతిసారి అవి బరువుకి వంగి లేస్తున్నాయి. కేబుల్ మీద
చినుకులు తీగ వాటుగా జారి తాపీ మని కిందకు దూకుతూ జారుడు బండ ఆట మొదలు
పెట్టాయి. చినుకులన్ని ఒక్కటయ్యి కాలువగా మారి రోడ్డుమీద ఎక్కడికో ప్రయాణం కట్టాయి. అందరూ వెచ్చగా ఆదమరచి నిద్రపోతూ ఉన్నారు. నేను మాత్రం కిటికీ పక్కన నిల్చొని ... వర్షాన్ని చూస్తూ..
నీ కరుణామృత జలధార నాపై ఎప్పుడు కురుస్తుందా అని ఆలోచిస్తూ...
